Kawa po turecku

2014.05.26 | Kawa | admin

Kawa to napar, który przywędrował do Europy z Turcji. Specyficzny sposób jej parzenia, obserwowany w kulturze tureckiej przeniósł się do Europy jako „kawa po turecku”. Choć w rdzennym kraju nazywa się ją po prostu kahve (kawa), u nas przyjęło się mówić „kawa po turecku”. Najważniejsze jej cechy to zawiesistość, pianka i intensywny smak.

Jak przygotować kawę po turecku?

Większość osób, kawę po turecku kojarzy z zalaną wrzątkiem filiżanką fusiastej, czarnej cieczy. Tymczasem, sprawa ma się zupełnie inaczej. Przygotowanie kawy godnej miana tureckiej wymaga sporo cierpliwości i doświadczenia.

Po pierwsze, ziarna do kawy po turecku powinny być zmielone niemal na pył. To dzięki temu napar uzyska głęboki, ciemny kolor. Po drugie, parzenie powinno odbywać się w naczyniu zwanym cezve. Ten miedziany, zwężający się ku górze tygielek należy napełnić do połowy zimną wodą (w procesie parzenia poziom płynu podnosi się). Następnie, do zimnej wody wsypujemy kawę w proporcji jednej łyżeczki na jedną filiżankę i mieszamy (tylko przed gotowaniem!). Cezve powinno podgrzewać się w bardzo powolnym tempie na małym ogniu. Kluczem do sukcesu smaku wybornej kawy jest zdjęcie tygielka z ognia w odpowiednim momencie. Zbyt długie gotowanie pozbawi kawę charakterystycznej pianki i nada gorzki posmak, zaś zbyt krótkie nie wystarczy na utworzenie wybornej pianki. Kawę po turecku należy podawać w niedużych filiżankach. Rozlewając ją z tygielka należy najpierw odpowiednio podzielić otrzymaną pianę na wszystkie filiżanki, a następnie dopełnić je pozostałą ilością napoju.

Kawa w kulturze tureckiej – synonim uczuć wobec mężczyzny

Kawa w kulturze tureckiej jest podstawowym elementem codziennych spotkań prywatnych i biznesowych oraz ma szczególne znaczenie w niektórych rytuałach społecznych. Niegdyś, testem cierpliwości i dokładności przyszłej żony było sporządzanie przez nią kawy. Na podstawie smaku przygotowanego napoju, mężczyźni wybierali swoje małżonki. Sposób przyrządzenia kawy był także wyrazem uczuć, jakimi narzeczona darzy aranżowanego jej męża. Słodka kawa to wyraz uznania dla wybranego mężczyzny, gorzka – niechęci. Bywało i tak, że niezadowolona narzeczona doprawiała kawę solą, przez co wyrażała swój sprzeciw wobec wyboru przez rodzinę kandydata na męża. Zwyczajowo, kawa turecka nie była słodzona. Dopiero niedawno uznano tę formę podawania kahve za dopuszczalną. Niegdyś, filiżance wybornej, intensywnej w smaku kawy towarzyszyły jedynie słodkie dodatki jak baklawa, chałwa.


 
 
 

Komentarze